جايگاه اقـليت هاي قـومي در سياست فـرهنگي چـيـن
در علوم اجتماعي معاصر، يك گروه قومي داراي ويژگيهاي متفاوتي شامل دين، طايفه، كاست، منطقه، زبان، مليت، تبار، نژاد، رنگ و فرهنگ است. اين ويژگيها - هر كدام به تنهايي با تركيبهاي متفاوتي از آنها - براي تعريف قوميت يا گروه قومي استفاده مي شود، اما به سختي مي توان مهم ترين و ضروري ترين آنها را مشخص كرد.
هدف اصلي اين نوشته آشنايي با خانواده بزرگ اقليت هاي قومي سرزمين پهناور جمهوري خلق چين و بررسي رهيافتها وسياست هاي فرهنگي دولت چين در ارتباط با اقليت هاي قومي و تاثير و تاثر اقليت هاي قومي بر رشد و توسعه پايدار و همگون اين سرزمين مي باشد.
در حال حاضر دولت چين با رويكرد« ابزارگرايانه» و در راستاي توجه جدي به توسعه هماهنگ و متوازن اقتصادي، سياسي، فرهنگي و اجتماعي خويش؛ اهميت زيادي براي رشد و توسعه فعاليت هاي فرهنگي در داخل و خارج چين قائل است. به اين منظور سياست تنوع گرايي فرهنگي متناسب با نيازهاي قرن بيست و يكم و توام با استراتژي و راهبردي كارآمد و مشخص براي داخل كشور و نيز عرصه بين المللي طراحي و تدوين و به پيش مي برد و در اين خصوص به دستاوردهاي بزرگ و مهمي در زمينه هاي گوناگون فرهنگي دست يافته است.
جمهوري خلق چين كشوري است با تمدن باستاني و پيشينه كهن كه جمعيت آن از 56 قوم و نژاد متنوع و رنگارنگ تشكيل شده است. درحال حاضر تعداد 155 منطقه و ناحيه خودمختار ويژه اقليت هاي قومي در تقسيمات سياسي و اداري چين وجود دارد كه شامل 5 منطقه خودمختار و 30 ولايت خودمختار و120 شهرستان خودمختار و 1259 روستاي اقليت نشين است و پنج منطقه مهم و بزرگ خودمختار اقليت نشين چين نيز عبارتند از: منطقه خودمختار مغولستان داخلي، منطقه خودمختار جوانگ در استان گوانگ شي، منطقه خودمختار مسلمان نشين (قوم هويي) نينگ شيا، منطقه خودمختار اويغوري سين كيانگ، و منطقه خودمختار تبت.
ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عادل خانی در ششم بهمن 1386 و ساعت
6:14 |