کارکرد دین در جامعه چین

کشور چین با وسعت فراوان و جمعیت بیش از یک میلیارد و سیصد میلیون[1] نفری و با وجود 56 قوم از نژادها و تیره های مختلف برای دوام و بقای خود و پیمودن مسیر توسعه پایدار تا تبدیل به یک قدرت برتر اقتصادی در جهان بیش از هر زمان دیگری به یکپارچگی و انسجام ملی نیاز دارد و دولتمردان چین بخصوص پس از اتخاذ سیاست های درهای باز اقتصادی  توسط «دنگ شیائو پینگ» معمار اصلاحات چین در سال 1978 میلادی از تمامی فاکتورهای لازم برای تسریع روند توسعه در کنار حفظ یکپارچگی ملی استفاده کرده و می کنند.

در این میان نگاه عمل گرایانه و ابزارگرایانه به دین به عنوان ابزاری در جهت همبستگی و یکپارچگی ملی و در مسیر توسعه اقتصادی و اجتماعی جامعه چین مورد توجه بوده و است. لذا این نوشتار به بررسی کلی کارکرد و نقش دین و رویکردهای دولت چین نسبت به آن در دوران معاصر می پردازد.

این مطلب در سه بخش در روزنامه اطلاعات روزشنبه ۲۱مهرماه و روزهای شنبه و یکشنبه۲۵و۲۶مهرماه در صفحه ۱۲ بخش روابط بین المللی چاپ شده است.